10 ฉากน้ำตาไหล สุดซึ้ง ใน One Piece วันพีช ที่แฟนทั่วโลกต้องร้องไห้

อดีตของช็อปเปอร์

อดีตของช็อปเปอร์ก็เศร้าไม่แพ้กัน ยิ่งดูซีรีส์บน Netflix ยิ่งเหมือนโดนเหยียบซ้ำแผลเก่า ช็อปเปอร์โดนฝูงขับไล่เพราะแค่มีจมูกสีไม่เหมือนคนอื่น และพอเขาเผลอกินผลปีศาจเข้าไป ทุกอย่างก็ยิ่งแย่ลงไปอีก ตอนที่พยายามจะเข้าไปหาพวกมนุษย์ในหมู่บ้าน เขาก็ยังโดนไล่ยิงกลับมา จนในช่วงแรกเขาไม่กล้าแม้แต่จะไว้ใจด็อกเตอร์ฮิลลุคด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็ค่อย ๆ สร้างความผูกพันจนกลายเป็นเหมือนคนในครอบครัวจริง ๆ

มาถึงตอนที่ฮิลลุคไล่ช็อปเปอร์ออกไป ซึ่งดูใจร้ายมากสำหรับช็อปเปอร์ที่เริ่มเปิดใจ แต่นั่นก็เพราะไม่อยากให้ช็อปเปอร์ต้องมาเห็นวาระสุดท้ายของเขา ฮิลลุครู้ดีว่ามันจะทำให้เด็กน้อยใจสลายแน่ ๆ และพอช็อปเปอร์รู้ความจริงก็ดั้นด้นไปหาเห็ดที่รักษาทุกโรคมาให้เขา ฮิลลุคก็ยอมรับเห็ดนั้นมาและกินมันเข้าไป ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเป็นเห็ดพิษ...

แค่ตอนนี้ก็น้ำตาไหลถึงเท้าแล้ว ไหนจะฉากหลังจากนี้ที่เขาไปที่ปราสาทของวาโปเพื่อจารึกตัวเองไว้อีก น้ำตาไหลไม่พักกันเลยทีเดียว...

ลาก่อนโกอิ้งแมรี่

เชื่อว่าแฟนวันพีชทุกคนจำฉากนี้ได้แม่นเลยล่ะ เพราะเรือลำนี้ร่วมหัวจมท้ายสู้ด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน และเป็นส่วนสำคัญที่พากลุ่มหมวกฟางมาได้ไกลขนาดนี้

ถึงแม้จะเป็นแค่สิ่งของที่ไม่มีชีวิต แต่แมรี่ก็มีจิตวิญญาณอยู่ในนั้นจริง ๆ มันเป็นช่วงเวลาที่เศร้าจับใจสุด ๆ แม้แต่กับอุซปเอง ยิ่งถ้าดูจากสิ่งที่เขาเพิ่งเจอมา ก็ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะเสียใจขนาดนั้น ถึงขั้นยอมแยกทางกับกลุ่มเพื่อจะยื้อชีวิตแมรี่ไว้ แต่สุดท้ายก็ไปต่อไม่ไหว มันเป็นภาพที่สะเทือนใจจริง ๆ ได้แต่มองเรือค่อย ๆ มอดไหม้ไป... ใครที่ดูตอนนั้นต่างพากันร้องไห้ น้ำตาไหลถึงเท้าเลย

อดีตของโรบิน ณ Enies Lobby

เรายังอยู่กันที่ Water 7 และ Enies Lobby นอกจากฉากเผาเรือแมรี่แล้ว ยังมีอดีตของโรบินด้วย เธอยอมสละชีวิตตัวเองเพื่อปกป้องเพื่อน ๆ กลุ่มหมวกฟาง แถมยังอ้อนวอนให้เพื่อนใหม่ที่เธอเพิ่งจะมีทิ้งเธอไปอีก เพราะเธอไม่ได้มองว่าตัวเองมีค่าพอที่จะได้รับความช่วยเหลือเลย แต่มีหรือที่กลุ่มหมวกฟางจะยอมเสียพวกพ้องไป

ในภาคนี้กลุ่มหมวกฟางได้ประกาศสงครามกับรัฐบาลโลก และโรบินเองก็ตะโกนสุดเสียงว่า "ฉันอยากมีชีวิต" พร้อมอ้อนวอนให้เพื่อน ๆ ช่วยเธอจากการถูกประหาร ฉากนี้แฝงไปด้วยความเศร้าที่หนักอึ้ง เพราะเหตุของทั้งหมดนี้มาจากความเกลียดชังตัวเองที่ฝังรากลึก รวมถึงบาดแผลในใจที่โรบินต้องแบกรับมาตลอดทั้งชีวิต การที่ได้เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ปกติจะนิ่งขรึมและเก็บอาการเก่งอย่างเธอระเบิดน้ำตาออกมาแบบนั้น มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้แฟน ๆ ร้องไห้ตามไปพร้อมกับเธออย่างเลี่ยงไม่ได้เลยล่ะ

โคราซอนและลอว์

ความสัมพันธ์ระหว่าง ทราฟัลการ์ ลอว์ กับ โคราซอน เป็นอะไรที่ตราตรึงใจจริง ๆ อย่างที่เรารู้กันดีว่าโคราซอนนั้นกำลังทำหน้าที่เป็นสปายแทรกซึมอยู่ในกลุ่มโจรสลัดดองกี้โฮเต้ แต่ขณะเดียวกันเขาก็ทุ่มเทช่วยเหลือลอว์ในทุกทางเท่าที่จะจินตนาการได้ และคำสัญญาที่เขาให้ไว้ว่าจะรักษาโรคตะกั่วอำพัน ซึ่งเป็นต้นเหตุความทุกข์ทรมานทั้งกายและใจของลอว์ ก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เด็กชายที่สิ้นหวังคนหนึ่งกลับมามีรอยยิ้มได้อีกครั้ง...

แต่เรื่องราวของพวกเขาไม่ได้จบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้งอย่างที่ใจเราอยากให้เป็น วินาทีที่โคราซอนตัดสินใจปกป้องลอว์จากโดฟลามิงโก้ มันเป็นที่สุดของความเสียสละแล้วจริง ๆ สิ่งที่บีบหัวใจที่สุดในฉากนั้นคือการที่เขาใช้พลังของผลนากิ นากิ สร้างพื้นที่ที่ไร้เสียงขึ้นมา เพียงเพื่อจะปิดบังเสียงร้องไห้ของลอว์ไม่ให้พวกโดฟลามิงโก้ได้ยินขณะที่เขากำลังหนีไป

การที่โคราซอนพยายามฝืนมีชีวิตอยู่ต่อให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพียงเพื่อให้พลังยังคงอยู่จนกว่าลอว์จะไปถึงที่ปลอดภัย เป็นฉากที่ดูเมื่อไหร่ก็ยังเศร้าเสมอ มันคือการจากไปที่เงียบที่สุด แต่กลับยังคงกึกก้องอยู่ในใจแฟน ๆ ไปตลอดกาล

การเสียสละของบอนจัง ณ Impel Down

การกลับมาของ Mr.2 บอน เคลย์ หรือที่ลูฟี่เรียกบอนจัง คือหนึ่งในสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของภาค Impel Down บุคลิกที่ร่าเริงและเต็มไปด้วยพลังของเขาช่วยเติมสีสันให้กับภาคที่มืดมนที่สุดภาคหนึ่งของเรื่องเลยก็ว่าได้ บอนจังได้พิสูจน์ให้เห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขานั้นซื่อสัตย์ขนาดไหน

ลูฟี่เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่หนีออกมาจากคุกนรกของรัฐบาลโลกได้สำเร็จ แต่เขาก็ทำได้เพราะมีบอนจัง ยอมเสียสละรั้งท้ายไว้ให้ หลังจากที่ทั้งคู่กลายเป็นเพื่อนแท้ที่ฝ่าฟันช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดมาด้วยกันตลอดทั้งภาค บอนจังกลับเลือกที่จะอยู่เผชิญหน้ากับแมกเจลแลนและพวกทหารเพียงลำพังเพื่อให้ลูฟี่ได้ออกไปช่วยเอส ทั้งที่เขารู้ดีว่านั่นอาจหมายถึงความตายก็ตาม ถึงแม้ในตอนหลังหลายคนจะบอกว่าเอาน้ำตาฉันคืนมา เมื่อรู้ว่าเขารอดชีวิตมาได้ก็เถอะ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกตื้นตันตอนที่ได้ดูครั้งแรกน้อยลงเลยนะ

การตายของเอสและความรู้สึกของลูฟี่

ฉากนี้อาจจะกลายเป็นเรื่องปกติที่ใคร ๆ ก็พูดถึงไปแล้ว แต่มันก็ทำให้หลาย ๆ คนเศร้าจนถึงขั้นเลิกดูไปเลย เอาจริง ๆ มันไม่ใช่แค่การตายของเอสอย่างเดียว แต่มันมีความรู้สึกของลูฟี่ด้วย เขาเสียสละอะไรไปเยอะมาก และทำทุกวิถีทางเพื่อจะช่วยพี่ชายให้ได้ แต่สุดท้ายกลับต้องมาเจอกับความล้มเหลว แถมก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งจะล้มเหลวจากการช่วยพวกพ้องของตัวเองมา มันเลยยิ่งซ้ำเติมกันไปใหญ่ ทั้งความรู้สึกที่ปกป้องเพื่อนไม่ได้ เกือบเอาชีวิตไม่รอดตั้งหลายครั้ง แถมยังต้องมาทนดูพี่ชายจากไปต่อหน้าต่อตา ทั้งที่อุตส่าห์ฝ่าฟันมาได้จนถึงขนาดนี้แล้วแท้ ๆ มันเป็นอะไรที่บีบหัวใจสุด ๆ เลย

พี่ชายคนที่สองต้องมาจากไปในอ้อมกอดของตัวเอง จนจิตใจของลูฟี่แหลกสลายถึงขั้นเริ่มถอดใจจากความฝันที่จะเป็นราชาโจรสลัดไปเลย มันเศร้ามากที่ได้เห็นตัวละครที่เราผูกพันมานานต้องอยู่ในสภาพสิ้นหวังขนาดนั้น ลูฟี่รู้สึกเหมือนตัวเองล้มเหลวไปหมดทุกอย่าง ทั้งชีวิตของเพื่อน ชีวิตของพี่ชาย หรือแม้แต่ชีวิตของตัวเอง...

เบลแมร์คุณแม่ของเด็กสาวสองคน

คุณเบลแมร์ นามิ และโนจิโกะ เป็นอีกหนึ่งความสัมพันธ์ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางสายเลือดจริง ๆ แต่ก็เป็นเหมือนครอบครัวของกันและกันจริง ๆ เรื่องราวมันเริ่มขึ้นตอนที่เเบลแมร์เกือบจะถอดใจยอมรับความตายไปแล้ว โนจิโกะวัยสองขวบได้อุ้มทารกน้อยอย่างนามิเดินเข้ามา การได้เห็นความไร้เดียงสาของนามิ ท่ามกลางซากปรักหักพังรอบตัว กลายเป็นแรงฮึดที่ทำให้เบลแมร์อยากมีชีวิตอยู่ต่อ

เบลแมร์รักลูกสาวทั้งสองคนมาก เธอทุ่มเทให้ทุกอย่างเท่าที่จะหามาได้ แม้ในยามที่ลำบากที่สุด เธอก็ยอมกินแค่ส้มในสวนเพื่อเก็บเงินไว้ซื้ออาหารดี ๆ ให้ลูกกิน แล้วโกหกว่าตัวเองกำลังลดน้ำหนัก เธอสนับสนุนความฝันที่อยากเป็นต้นหนเรือของลูกคนเล็กเสมอ

แต่ถึงอย่างนั้น เบลแมร์ก็เลี่ยงความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดไม่ได้ จนวันหนึ่งเธอทนไม่ได้ที่นามิปฏิเสธความเป็นครอบครัวและบ่นเรื่องความยากจน จนเธอยั้งอารมณ์ไม่อยู่และพลั้งมือตีนามิไป จนโนจิโกะตัวต้องมาช่วยพูดให้แม่ได้สติ เบลแมร์รีบขอโทษลูก ๆ พร้อมกับบอกว่าสิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือการที่ให้ในสิ่งที่พวกเธอต้องการไม่ได้ แต่เธอก็รักลูกทั้งสองเหมือนลูกแท้ ๆ มาโดยตลอด

เพื่อปกป้องชีวิตของนามิกับโนจิโกะเอาไว้ เบลเมลจึงเลือกที่จะสละชีวิตตัวเอง ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่จะถูกอาร์ลองยิง เธอได้ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ให้ลูก ๆ ได้จำไปตลอดกาลว่า "แม่รักลูกนะ" ทำเอาหลาย ๆ คนเศร้าสุด ๆ เลยล่ะ

คุมะและลูกสาว

ในบทความฉากสุดดาร์กในวันพีชเราได้รู้ถึงอดีตอันหดหู่ของเขาไปแล้ว ในบทความนี้เราจะพูดถึงเขากับลูกสาวอย่างบอนนี่บ้าง

ถึงแม้ว่าในทางกายภาพ คุมะจะยังไม่ตาย แต่เขาก็ไม่ใช่คนเดิมที่เรารู้จักอีกต่อไป เพียงเพื่อจะรักษาโรคประหลาดของบอนนี่ลูกสาวของเขาให้หายขาด เขาจำใจต้องทำข้อตกลงกับรัฐบาลโลก แลกกับการถูกพรากตัวตนและความเป็นมนุษย์ไปจนหมดสิ้น เพื่อกลายเป็นอาวุธสงครามที่ไร้ความรู้สึก แต่สุดท้ายบอนนี่ก็รอดชีวิตมาได้

ในวันเกิดครบรอบ 10 ปีของบอนนี่ คุมะได้ฝากข้อความสุดท้ายผ่านเวก้าพังค์เพื่ออวยพรให้เธอมีอนาคตที่ดี เพราะเขารู้ดีว่าตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป เขาจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกสาวอีกแล้ว แม้รูปลักษณ์ภายนอกของคุมะจะยังดูเหมือนเดิม แต่จิตวิญญาณของเขามันตายจากไปแล้วจริง ๆ มันคือชะตากรรมที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายซะอีก...

Binks' Sake

เพลงนี้มันเต็มไปด้วยเรื่องราวจริง ๆ โดยเฉพาะภาค Thriller Bark ที่เปิดเผยความหลังของบรู๊คกับกลุ่มโจรสลัดรัมบาร์เลือกที่จะร้องเพลง Binks' Sake อย่างร่าเริงจนวินาทีสุดท้ายแทนที่จะเศร้าโศกหรือนอนรอความตาย แม้แต่บรู๊คเองก็ใช้เพลงนี้เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจในช่วงที่ต้องโดดเดี่ยว เพื่อรักษาคำสัญญาที่จะกลับไปหาลาบูนให้ได้ เพลงนี้จึงไม่ได้มีแค่ความสุข แต่ยังเป็นพลังที่ทำให้คำสัญญายังคงอยู่ แม้ลึก ๆ มันจะแฝงไปด้วยความเศร้าก็ตาม

การเสียสละของเพโดร

นับเป็นอีกหนึ่งฉากเศร้าที่ใคร ๆ ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น เมื่อพูดถึงภาค Whole Cake Island นอกจากอดีตอันเสนเจ็บปวดของซันจิแล้ว ฉากการเสียสละของเพโดรก็สร้างความเศร้าใจให้แฟน ๆ เช่นกัน 

ลูฟี่และพวกพ้องหนีกลับมาถึงเรือซันนี่ได้สำเร็จ ลูฟี่ต้องแยกออกไปสู้กับคาตาคุริ คนที่เหลือก็รีบเตรียมเรือเพื่อหนี แต่เปรอสเปโรตามมาทันและใช้พลังลูกกวาดตรึงเรือไว้ เพโดรจึงตัดสินใจเข้าไปสู้เพื่อเปิดทาง แต่เมื่อเห็นว่าสู้ไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจจุดระเบิดที่พันไว้รอบตัวเพื่อระเบิดตัวเองไปพร้อมกับศัตรู โดยหวังว่าการเสียสละครั้งนี้จะช่วยให้พวกพ้องหนีรอดไปได้...