บทรีวิวโดย - ชาโม่คุง
ถึงแม้ผมจะเป็นหนึ่งในคนที่แอบรู้สึกกังวลกับการประกาศสร้างหนังที่ดัดแปลงจากเกมอินดี้สยองขวัญชื่อดังของค่าย Chilla's Art อยู่บ้าง เพราะตัวเกมดั้งเดิมเองก็ไม่ได้มีเนื้อเรื่องที่มากมายอะไร แต่พอผ่านหนังประเภทเดียวกันอย่าง Exit 8 มาแล้ว ก็เลยค่อนข้างจะไว้ใจได้ในระดับหนึ่งว่าคนเขียนบทคงขยายจากเกมให้เป็นหนังได้ไม่ยาก เพราะเกมหาทางออกหมายเลข 8 นั้นก็เป็นเกมที่ไม่มีเนื้อเรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นกับ The Convenience Store จึงไม่น่ามีปัญหาอะไร
ตัวผู้กำกับอย่าง นางาเอะ จิโร่ เคยมีผลงานสยองขวัญจาก Kisaragi Station ที่เป็นเรื่องราวอันโด่งดังในญี่ปุ่นมาก่อน ทุกอย่างมันเล่นกับความธรรมดา สถานที่ที่ผู้คนยังใช้สัญจรกันอยู่ และรอบนี้เรื่องราวความสยองจะเกิดขึ้นในร้านสะดวกซื้อ ที่แม้แต่คนไทยเราเองก็ยังคุ้นเคยและเข้าใช้บริการบ่อย โจทย์ความสยองขวัญที่มีพื้นฐานบน “ความธรรมดา” จึงไม่น่าใช่โจทย์ยากของทางผู้กำกับเสียเท่าไหร่
ด้วยความที่สถานที่และตัวละครในเรื่องจะเป็นอะไรที่ธรรมดาสามัญ ไม่ได้หวือหวาแฟนตาซี แต่โลกสุดลี้ลับที่ตัวละครหลักได้ประสบพบเจอนั้นทำให้เราหวนนึกถึงบรรยากาศหนังผีที่เราห่างหายไปนาน มันคือผีในบ้าน ผีในอาคาร เรื่องราวแปลกๆ ที่เกี่ยวข้องกับอุปกรณ์หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าและสิ่งที่อยู่คู่ญี่ปุ่นมาอย่างยาวนานอย่างคำสาป
ผมอาจจะไม่ขอพูดถึงเนื้อเรื่องมากนักเพราะว่ามันจะดูเป็นการสปอยล์เยอะไปเสียหน่อย เอาเป็นว่านี่คือเรื่องราวของเด็กสาวเบื่อโลกคนหนึ่งที่ต้องทำงานกะดึกในร้านสะดวกซื้อคนเดียว แล้วก็มีเรื่องราวแปลกๆ เกิดขึ้น เธอจะเอาตัวรอดยังไง ที่มาที่ไปของเรื่องแปลกๆ คืออะไรกันแน่ ในหนังจะเล่าให้ผู้ชมเข้าใจทั้งหมดแบบไม่ค้างคา
เส้นเรื่องหลักๆ แล้วจะวนอยู่ในร้านตามชื่อ แต่จริงๆ ก็มีสถานที่อื่นบ้างนิดหน่อย ความเจ๋งของเรื่องนี้คือวิธีการเล่าที่มีการปูไคลแมกซ์สำคัญไว้ช่วงต้น แล้วไปเล่าย้อนทีละคืนให้ผู้ชมได้รู้ว่า การทำงานกะดึกในร้านสะดวกซื้อย่านชานเมืองมันมีบรรยากาศเป็นแบบไหน ตัวละครจะต้องพบเจอกับอะไร สุดท้ายมันจะขมวดปมไปสู่เรื่องสยองขวัญได้ยังไง .
กิมมิคความสยองในเรื่องคือสิ่งที่ผมค่อนข้างชอบ เพราะมันคือความธรรมดาอย่างที่กล่าวไป ซึ่งหลายๆ คนคงอาจจะนึกภาพออกบ้างในมุมลูกค้าเวลาเข้าไปซื้อของในช่วงดึก แต่ในมุมพนักงานที่ต้องเฝ้าร้าน มันอาจจะเป็นมุมมองที่เราไม่เคยนึกถึงเลย เช่นเสียงสัญญาณต้อนรับของประตูทางเข้า ที่พอดังเมื่อไหร่ พนักงานจะต้องตอบรับหรือหันไปมองทันที แต่คุณลองนึกภาพดูว่า ถ้าหากเราเป็นพนักงานคนเดียวในร้านตอนกลางคืน แล้วได้ยินเสียงสัญญาณ พอเดินไปดูกลับไม่เจอใครอยู่ แค่นี้บางคนก็เข่าอ่อนกันแล้ว ดังนั้นถ้าหากใครคาดหวังถึงความหลอนที่เกิดขึ้นได้จากร้านสะดวกซื้อ อันนี้สบายใจหายห่วงได้ครับ เพราะไอเดียจากเกม และสิ่งที่ทีมสร้างหนังใส่เข้าไปและเล่นกับความเป็น “ร้านสะดวกซื้อ” มันมีอยู่เพียบเลยทีเดียว
ในพาร์ทหลังๆ หนังจะมีการเปลี่ยนจังหวะและต้องพบเจอสถานการณ์ที่ต่างออกไป ผู้ชมจะได้เห็นการจับเอาประเด็นความปลอดภัยของพนักงานกะดึกมาตีแผ่ ควบคู่ไปกับตัวละครอื่นที่เข้ามามีบทบาทแล้วพยายามสืบหาความจริง ตัวหนังจะมีการหลบมุมกล้องและอาศัยสเปเชียลเอฟเฟกต์ทำมืออยู่ตลอด ใครเซนซิทีฟกับความแหวะก็เบาใจได้ครับ แต่ต้องบอกว่านักแสดงนำอย่าง มินามิ โคโตนะ ฝีไม้ลายมือไม่ธรรมดาสุดๆ สะกดสายตาจริงๆ ทั้งดูเปราะบางและเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน จัดว่าน่าจับตาไม่น้อยทีเดียว
ใครที่คาดหวังฉากจบแบบจัดหนักสะใจตุ้งแช่อาจจะผิดหวัง แต่ส่วนตัวแล้วผมเข้าใจได้เพราะนี่คือสไตล์ญี่ปุ่น ที่ไม่ได้อยากจะเรียกเสียงกรี๊ดจากคนดูแบบหนักๆ แต่อยากจะสร้างบรรยากาศขนลุกและความน่าสงสัยคงไว้ตลอดทั้งเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบ ส่วนตัวคิดว่าคนที่เคยทำงานพาร์ทไทม์ ทำงานกะดึก หรืออย่างน้อยก็เคยเดินเข้าร้านสะดวกซื้อตอนตีสองตีสามจะสามารถเบลนด์ตัวเองเข้ากับหนังได้ไม่ยาก ภาพของเรื่องจริงในชีวิตประจำวันที่เคยประสบพบเจอมามาจะย้อนเข้าหัวคุณเป็นฉากๆ จนสามารถเก็ตฟีลหรือเข้าใจในความหมายที่หนังต้องการจะสื่อได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเห็นตัวของคุณเองในค่ำคืนเหล่านั้นแทนทดกับตัวของยูกิโนะบนจอของโรงภาพยนตร์นั่นล่ะ
สุดท้าย ต่อให้คุณไม่เคยเล่นเกมต้นฉบับมาก่อนหรือไม่ได้เป็นแฟนตัวยงของค่าย Chilla's Art ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย เพราะเนื้อหาของ The Convenience Store มันไปไกลกว่าแค่การเป็นหนังจากวิดีโอเกมมากๆ และเป็นหนึ่งในหนังสยองขวัญญี่ปุ่นของปีนี้ที่อยากเชียร์ให้ได้ดูกันครับ
VERDICT
8.5
ติดตามข่าวหนังอื่นๆ ได้ที่ Online Station